Gliceryna jest bezwonnym, bezbarwnym, słodkim płynem z grupy cukroli. Ma liczne zastosowanie w przemyśle, branży kosmetycznej i spożywczej.
Producenci dodają ją do żywności z czterech powodów:
pierwszy: jako środek wiążący i pochłaniający wilgoć (producenci zyskują dzięki temu, że rośnie waga netto , a Ty w znacznym stopniu płacisz za zawartą w nich wodę)
drugi: jako środek konserwujący przeciw pleśni
trzeci: jako słodzik (gliceryna jest w około 60% słodka jak cukier, dlatego stosuje się ją jako wzmacniacz smaku).
czwarty: w celu utrzymania miękkości i ciągłości
ZAGROŻENIA ZWIĄZANE Z GLICERYNĄ.
Do niedawna większość gliceryny w przemyśle spożywczym była produkowana jako produkt uboczny wytwarzania mydła. Glicerynę roślinną uznano za bezpieczną, chociaż nie zapewnia ona żadnych znanych korzyści żywieniowych.
Z uwagi na ogromną podaż, producenci zaczęli stosować glicerynę powstałą jako efekt uboczny biopaliwa (np. oleju napędowego). Wytwarzana w ten sposób gliceryna może zawierać znaczne ilości metanolu. Zapewne wiesz, że metanol jest trującą substancją chemiczną, może być bardzo groźny dla ludzi i zwierząt.
Gliceryna, jak większość alkoholi cukrowych posiada właściwości przeczyszczające.
konsumpcja glicerolu w znacznej ilości (głównie przez sportowców), może wiązać się z wystąpieniem objawów niepożądanych (nudności, dyskomfort jelitowy oraz bóle głowy), które to wywoływane są przez zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Glicerol w postaci farmaceutyku stosowany doustnie, może dawać efekt przeczyszczający, a co za tym idzie – mieć wpływ na stan nawodnienia organizmu. Z tego względu nie zaleca się łączyć glicerolu z innymi lekami wpływającymi na gospodarkę wodno-elektrolitową ustroju. Przykładem takich leków mogą być glikokortykosteroidy (np. hydrokortyzon) czy leki moczopędne (furosemid). W środowisku sportowców wyczynowych, glicerol został wpisany na listę substancji zakazanych przez Światową Agencję Antydopingową (WADA) w 2010 r. Środek ten skategoryzowano do grupy S5, a więc środków maskujących i diuretyków z uwagi na możliwość zwiększania objętości osocza.