Ona odrzuca faceta, który chce ją poślubić
Ona odrzuca faceta, który chce ją poślubić, ogarnia życie, nie znika po trzech miesiącach i nie ma alergii na odpowiedzialność, po czym zakochuje się po uszy w gościu, który już na starcie wygląda jak projekt „zniknę bez słowa”. A potem wielkie zdziwienie, płacz i narracja, że prawdziwych mężczyzn już nie ma. Psychologia patrzy na to bez emocji i mówi: spokojnie, to nie fatum, to mechanizm. Badania nad stylem przywiązania pokazują, że osoby z lękowym albo unikającym przywiązaniem mylą intensywność z miłością, a stabilność z nudą. Mózg reaguje silniej na nieprzewidywalność niż na bezpieczeństwo, bo zmienne wzmocnienie winduje dopaminę bardziej niż spokój. To dokładnie ten sam mechanizm, który sprawia, że jedni wolą hazard od etatu.
Do tego dochodzi „dark attraction”. Metaanalizy w Personality and Individual Differences pokazują, że narcyzm, impulsywność i chłód emocjonalny bywają krótkoterminowo oceniane jako atrakcyjne, bo wyglądają jak pewność siebie i dominacja. Problem w tym, że te same cechy długoterminowo mają bardzo solidną korelację z porzuceniem, zdradą i brakiem inwestycji w rodzinę. Statystyki są bezlitosne: ogromna część samotnych matek nie planowała takiego scenariusza, tylko wierzyła, że „tym razem się zmieni”.
I wtedy pojawia się hasło: „gdzie są prawdziwi faceci?”. No cóż, często byli dokładnie tam, gdzie ich zostawiono, tylko nie dostarczali emocjonalnego rollercoastera. Spokój nie klika się w mózgu tak dobrze jak chaos. Biologia nagradza intensywność, ale rzeczywistość wystawia rachunek. I dopóki nie przestaniemy mylić chemii z kompatybilnością, a ekscytacji z dojrzałością, dopóty ten sam scenariusz będzie grany w kółko, tylko z coraz większym zdziwieniem, że znowu się nie udało.
Przyjedź do Tajlandii na męskie campu które tutaj organizuje!
#kobiety #facet #psychologia
